Slikstoornissen (of dysfagie) kunnen ontstaan door veranderingen in de structuren van de mond, de keel en het strottenhoofd. Er kunnen problemen ontstaan in de aansturing van de spieren of er kan sprake zijn van een plaatselijke beschadiging waardoor het slikken minder goed gaat. Dit kan onder andere problemen geven bij eten en drinken. .De aandoening kan ontstaan zijn door hersenletsel (bijvoorbeeld een beroerte, ongeval of tumor), een aandoening van het zenuwstelsel (bijvoorbeeld MS, Parkinson, ALS) of na een operatie in het hoofd- en halsgebied.
Bij een slikstoornis kunnen mensen moeite hebben met het kauwen of verplaatsen van voeding van de mond naar de keel. Soms loopt er voeding of drinken uit de mond. Ook kan het voedsel op keelniveau blijven steken. Het komt regelmatig voor dat mensen met een slikstoornis zich verslikken. Vaak en ernstig verslikken kan tot een longontsteking leiden.
Bij regelmatig verslikken of gewichtsverlies door de slikstoornis kan het soms noodzakelijk zijn het eten via een sonde toe te dienen.
De logopedist beoordeelt of de slikfunctie veilig is en geeft adviezen over de samenstelling van de voeding, sliktechniek en houding tijdens de maaltijd en/of het drinken. Het logopedisch onderzoek kan worden uitgebreid met een onderzoek door een KNO-arts en/of een radioloog. De behandeling bestaat daarnaast uit oefeningen om de slikfunctie te verbeteren.