Het specialisme revalidatiegeneeskunde richt zich op het voorkomen en verminderen van (te verwachten) blijvende gevolgen van ziekte, lichamelijk letsel en aangeboren afwijkingen.
Eerst zal het medisch handelen gericht zijn op ‘het herstel van de ziekte’. Wanneer dit volledig herstel niet op korte termijn te verwachten is, zal de revalidatiegeneeskunde zich richten op het ‘voorkomen van blijvende beperkingen’. Soms is het nodig te kiezen voor inpassing van de patiënt met zijn beperkingen in zijn eigen leefomgeving en de maatschappij.
De revalidatiearts richt zich niet alleen op uw ziekte of aandoening, maar ook op de gevolgen daarvan. Hij gaat met u na wat die gevolgen betekenen voor uw dagelijks functioneren en hoe u daarmee kunt omgaan.
'Revalideren is leren zo zelfstandig mogelijk te leven met een chronische ziekte of een blijvende beperking.”
Revalidatie wordt vaak ingezet bij de volgende diagnoses:
Bij kinderen kan revalidatiegeneeskunde nodig zijn bij aangeboren afwijkingen, cerebrale parese en ontwikkelingsstoornissen.