“Ik zit verdwaasd in de zon. Ik ben net thuis. Het is tien over half twaalf. De pleister op mijn hand is het bewijs dat ik niet gedroomd heb. Die pleister, daar zit het gaatje van de naald van het infuus onder, daar stroomde na de operatie glucose en natriumchloride doorheen. Gisteren ging ik naar de dokter."
"Ik had last van een pukkel, ergens in de bilstreek. Ik kreeg koorts. De dokter zei professioneel ‘hmmja, hhhmm, ziekenhuis ja, even bellen, ziet er niet goed uit’. Twee uur later lag ik al in een bed in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein met een ziekenhuispyjama aan. Een handig ding, er zitten overal drukkers op, zodat je hem al naargelang de te opereren plaats kunt openen. De pukkel bleek een abces dat geen uitstel duldde. Ik was snel aan de beurt, ik was weliswaar spoed, maar, had men gezegd, als er iets levensbedreigends binnenkomt gaat dat voor, maar dat kwam niet."
"Ik gaf me over aan de goede, professionele zorg. Iedereen met wie ik te maken had gaf mij een hand en stelde zich voor. Ik werd per bed naar het voorportaal van de OK gereden, beplakt met stickers voor de hartmonitor en ik kreeg een bloeddrukband om. Ik moest als een kwaje kat met hoge rug gaan zitten, en pats, daar was de ruggenprik. Billen en benen werden warm, toen verdween het gevoel, ze raakten verlamd. De hartmonitor piepte, de chirurg sneed en ik voerde een leuk gesprek met de anesthesist."
"En al die tijd dacht ik: is dit echt? Ja het was echt, daar getuigt de pleister van, en de pijn, maar die gaat over. Ik heb veel aardige en leuke mensen ontmoet. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van de zorg die ik kreeg.”