Nieuws
18 januari 2018

Oud-verpleegkundigen vieren 50-jarig jubileum

In 1967 behaalden 27 leerling-verpleegkundigen hun diploma A-verpleegkundige in het St. Antonius Ziekenhuis. Afgelopen november kwamen 15 van hen bij elkaar om het bijzondere moment met elkaar te vieren dat ze precies 50 jaar geleden hun diploma en blauwe leerlingspeldje in ontvangst namen. Sandra van Dulmen, een van de communicatieadviseurs van ons ziekenhuis, was erbij.

Ik ontmoet de dames, inmiddels allen op leeftijd, in Museum Speelklok in Utrecht waar ze gezellig met elkaar aan de koffie zitten. Helaas niet meer met de voltallige groep van 27; in de afgelopen jaren zijn 4 oud-collega’s uit het oog verloren en hebben ze helaas van 8 dames afscheid moeten nemen. Maar de rest blijft contact met elkaar houden, ook al wonen ze inmiddels verspreid over het land en zelfs één in Frankrijk.

In de afgelopen 50 jaar hebben ze elk 5-jarig jubileum met elkaar gevierd, steeds georganiseerd door een van de dames en steeds ergens anders. Dit keer dus in Utrecht, de stad waar het ruim 50 jaar geleden allemaal begon in het pand aan de Jan van Scorelstraat en Prins Hendriklaan (zie de foto hieronder).

Mooie herinneringen overheersen

Ze herinneren zich de opleidingstijd allemaal nog levendig. Al snel komen de verhalen los. Onder het gezag van de Zusters der Liefde (de nonnen) werkten de verpleegkundigen hard. Er werd ook veel van hen gevraagd. Met werkweken van 5,5 dag per week en veel verantwoordelijkheden (vooral in de nacht) was het werkende leven van een (leerling-)verpleegkundige in die tijd niet altijd even makkelijk. Stilzitten was er niet bij. Ook ’s nachts niet. Dan moest het brood voor de volgende dag klaargemaakt worden. Dat bleef met een vochtige handdoek wel vers tot de volgende ochtend. Praten met patiënten was uit den boze. Je zou zo maar eens een patiënt in verlegenheid kunnen brengen, aldus de nonnen destijds.
  
Een van de dames herinnert zich ook nog maar al te goed die keer dat ze ‘s nachts alleen dienst had op de verpleegafdeling en een vrouw binnen kwam lopen die op punt van bevallen stond. Dat is er niet één, dat zijn er twee, riep ze vol overtuiging (er waren destijds nog geen echo-apparaten en kraamzorg zat nog in het lespakket). Er was geen arts in de buurt en het kind (de kinderen) kwam nú. De verpleegkunde aarzelde geen moment, handelde meteen en binnen een mum van tijd had ze niet één maar (tot moeders verbazing) inderdaad twee kerngezonde baby’s op de wereld gezet. Zoiets vergeet je je leven niet meer, aldus de kranige oud-verpleegkundige.

Zo overheersen de mooie herinneringen uit die tijd. Ook die keer bijvoorbeeld dat ze met z’n allen de sirtaki dansten op de gang, nadat de film Zorba de Griek in première was gegaan. En de heugelijke momenten aan het einde van de maand als je je maandsalaris mocht ophalen, dat je contant in een bruin papieren zakje meekreeg.

Wat de band tussen deze oud-leerlingen en -collega’s vooral zo hecht heeft gemaakt, is volgens hen het feit dat ze alles samen deden. Ze volgden de opleiding intern in het ziekenhuis en leerden elkaar dus door en door kennen. Zo wisten ze ook tijdens het werk precies wat ze aan elkaar hadden en konden ze altijd op elkaar terugvallen.

Wijze les voor huidige verpleegkundigen

Of ze een wijze les hebben voor de nieuwe generatie verpleegkundigen? Het verpleegkundig vak is erg veranderd in de loop der jaren. Lastig te vergelijken. Wat blijft is dat verpleegkundigen een belangrijke spil zijn in het ziekenhuis. Leer te luisteren en te observeren. En deel wat je ziet en hoort. Jij bent de ogen en oren van elke arts in het ziekenhuis.

Ik had nog veel meer verhalen willen horen, maar de dames moeten ervandoor. Nog even op de foto en dan start de rondleiding door Museum Speelklok. Daarna besluiten ze de middag nog met een etentje en keert iedereen huiswaarts. Volgend jaar treffen ze elkaar weer. Omdat de dames inmiddels op leeftijd geraken, willen ze er niet meer zoveel tijd tussen laten zitten om elkaar weer te zien. Voortaan dus elk jaar een fijn samenzijn!