Martin (64) kreeg alvleesklierkanker: ‘Ik wil zo veel mogelijk dingen blijven doen’
In januari 2026 merkte Martin van Veen (64) dat er iets niet goed was. Na een bezoek aan zijn dochter zag hij in de spiegel dat zijn gezicht en ogen geel waren geworden. “Ik schrok me rot.” In het St. Antonius Ziekenhuis bleek dat Martin alvleesklierkanker had. Een ingrijpende diagnose voor iemand die tot dan toe nauwelijks ziek was geweest.
Zijn huisarts verwees Martin direct door naar het St. Antonius. Na verschillende onderzoeken bleek dat hij alvleesklierkanker had. Om de tumor weg te halen, koos Martin in overleg met de arts voor een Whipple-operatie. Bij deze grote operatie wordt de tumor in de alvleesklier verwijderd, samen met een deel van de alvleesklier en omliggende organen. “Ik vond het uiteraard erg spannend”, vertelt Martin. Hij was nog nooit eerder geopereerd.
Gelukkig verliep zijn herstel voorspoedig. “Ik werd goed verzorgd en kon redelijk snel weer naar huis.” Dankzij zijn goede conditie kon hij zelfs eerder naar huis dan verwacht. Voordat hij ziek werd was Martin veel in beweging. Hij werkte als manueel therapeut, sportte regelmatig en wandelde dagelijks lange afstanden. Die actieve leefstijl hielp hem bij zijn herstel. Toch merkte hij dat zijn lichaam tijd nodig had om weer op kracht te komen. Vooral het verbeteren van zijn conditie kostte tijd.
Keuze te stoppen met chemo
Na de operatie begon Martin met chemotherapie. Al snel kreeg hij last van bijwerkingen. Hij was erg moe, kon slecht tegen kou en had tintelingen in zijn handen. “Wat ik heel vervelend vond; ik kon mijn leven niet meer normaal leiden.”

Martin besloot na zeven chemobehandelingen te stoppen. “Ik heb geen zin om te herstellen om niks te doen.” Zijn arts had hier begrip voor, aldus Martin. “Ik ben van tevoren gewaarschuwd dat chemotherapie erg pittig is en wist dat ik altijd kon bellen als ik ermee wilde stoppen.”
De gevolgen van zijn ziekte zijn groot. Zijn werk als manueel therapeut kan hij niet meer doen. Ook reizen en zeilen, dingen die hij graag deed, zijn niet meer mogelijk. Maar Martin probeert te blijven genieten van wat nog wel kan. Hij gaat meerdere keren per dag naar buiten om te wandelen, ook al zijn de afstanden nu korter. Bewegen blijft voor hem belangrijk: “En als ik daarna moe ben, dan ga ik even liggen.”
Wensen voor de toekomst
Martin weet dat de kanker kan terugkomen. Bij een recente controle is besproken dat er mogelijk nog kankercellen in zijn lichaam aanwezig zijn. Omdat ze zo slecht vindbaar zijn, kan dat alleen via bloedonderzoek en toename van klachten herkend worden. Hij weet ook dat zijn gezondheid verder achteruit kan gaan. “Met mijn huisarts heb ik het ook gehad over welke wensen ik heb, bijvoorbeeld rond euthanasie. Dit heb ik ook met mijn kinderen besproken. Het zijn geen makkelijke gesprekken, maar het geeft me rust. Gelukkig gaat het nu nog goed.”
Hij kijkt positief terug op de zorg en begeleiding in het St. Antonius. Hij is blij dat de tumor is weggehaald en dat zijn behandelteam hem goed heeft geïnformeerd. Hij weet dat hij bij vragen of klachten altijd contact kan opnemen met de afdeling Oncologie. “Laatst had ik een vraag over mijn vermoeidheid, dan bel ik de afdeling en dan krijg ik van een oncoloog (via een verpleegkundige) antwoord op mijn vraag.
Martin kijkt vooral naar wat hij vandaag nog kan. Zijn boodschap aan andere patiënten is dan ook duidelijk: “Het enige wat ik wil meegeven is: blijf alsjeblieft in beweging. Ook al heb je geen zin, een klein stukje. Dat is ontzettend belangrijk voor hoe je je voelt.”