34, kanker, schrijven en weer vooruitkijken
Hoe lymfeklierkanker het leven van Julian veranderde
Het leven lachte vader Julian Mensies (35) toe, tot hij zich begin vorig jaar niet lekker voelde en met onder meer schouderklachten voor de zekerheid naar de huisarts ging. Enkele dagen later kreeg hij de diagnose lymfeklierkanker. Een chemokuur van zes keer vijf dagen in het St. Antonius Ziekenhuis verjaagde de kankercellen uit zijn lichaam. Inmiddels werkt Julian weer, is hij vader van twee dochters en kijkt hij voorzichtig weer vooruit. Over deze rollercoaster aan emoties schreef Julian het boek 34 en Kanker.
Hij beschrijft in zijn boek niet alleen hoe de diagnose tot stand kwam en wat zijn behandeling was, maar vooral de mentale gevolgen: van angst om dood te gaan tot strijdlust en het herwinnen van vertrouwen in zijn lijf en het leven. Daartussen biedt het boek een openhartig inkijkje in de dagelijkse ziekenhuispraktijk, door de ogen van een patiënt.
Van longfoto naar diagnose
Vanwege benauwdheid en schouderklachten ging Julian voor de zekerheid naar de huisarts. Een longfoto in het ziekenhuis moest meer duidelijkheid geven. Terug bij de huisarts hoorde Julian diezelfde dag nog dat er een forse vlek bij zijn longen was gezien. Met die boodschap ging hij het weekend in.
De maandag daarop moest nader onderzoek uitwijzen wat die vlek precies betekende. Er werd gedacht aan longkanker of lymfeklierkanker. Dat was enorm schrikken. Gelukkig bleek het uiteindelijk het laatste. "Lymfeklierkanker is veel beter te behandelen”, vertelt Julian.
Je thuis voelen in het ziekenhuis
Niet lang daarna meldde Julian zich op de hematologieafdeling van het St. Antonius. “Ik voelde me daar gek genoeg al snel thuis. Ik werd ontvangen met mijn voornaam en bouwde echt een band op met de mensen van de afdeling.”
Julian moest zes chemokuren doorstaan, waarvan de eerste vier tijdens opname in het ziekenhuis. ”Dat was wel een confrontatie: opeens zit je vast aan zo’n infuuspaal met allemaal zakken vloeistof.” Langzaamaan groeide het vertrouwen dat hij zijn ziekte kon overwinnen. Dat gevoel werd versterkt toen de vlek op zijn longen al na twee chemobehandelingen verdwenen leek. De behandeling moest wel worden afgemaakt om alle kankercellen te doden.
Chemo in een rugzak
Voor de laatste twee chemokuren kwam Julian in aanmerking voor een innovatie van het ziekenhuis: de chemo kon voortaan in een rugzak mee naar huis. Zo hoefde hij niet meer vijf dagen in het ziekenhuis te blijven. Julian: ”Het was heel fijn om daarmee naar huis te mogen. Eerst lag ik vijf dagen op de afdeling en mocht daar ook niet vanaf. Nu hoefde ik alleen iedere dag even naar het ziekenhuis voor nieuwe medicatie. Thuis kon ik weer met mijn dochter spelen en wat wandelen. Dat gaf moed. En voor het ziekenhuis is het ook beter: er komt een bed vrij voor iemand anders en ze hoeven voor mij geen eten te maken.”
Het leven weer oppakken
De behandeling ligt nu bijna een jaar achter hem. ”Het gaat best goed met me, ook al ben ik nog vermoeid en heb ik vaak wat extra slaap nodig. Ik probeer het leven weer op te pakken. Met werk, sport en door leuke dingen te doen met mijn dochters.” Begin juli werd Julian opnieuw vader van een dochter.”Ik probeer het nu allemaal een plekje te geven. Je hebt toch de angst dat de ziekte terug kan komen. Daar heb ik psychologische begeleiding voor, om weerbaarder te worden en mijn gedachten te verwerken.”
Met zijn boek hoopt Julian anderen in een vergelijkbare positie te steunen. ”Eerst schreef ik mijn ervaringen op met de gedachte dat mijn dochter die later zou kunnen lezen, als ik er misschien niet meer zou zijn. Later kwam daarbij dat ik mijn verhaal wil delen met andere patiënten en hen hiermee hopelijk kan steunen in hun proces.”
Meer informatie over 34 en Kanker is te vinden op 34enkanker.nl. Daar is het boek ook te bestellen voor €19,95, waarvan €10 wordt gedoneerd aan het St. Antonius Onderzoeksfonds.