Henk kreeg twaalf jaar oncologische zorg: “Ik ben een wandelende verbazing”
Binnen het St. Antonius Kankercentrum onderzoeken en behandelen we jaarlijks een groot aantal mensen met (een vermoeden van) kanker. Eén van hen is de 72-jarige Henk Jansen. Al ruim twaalf jaar is hij patiënt in ons ziekenhuis. In die periode kreeg hij vier keer de diagnose kanker. Zijn leven was meerdere keren flink onzeker. Toch overheerst bij Henk een positief gevoel als hij terugkijkt op zijn behandeltraject: “Ik had een vaste arts, voelde me gehoord en koos de behandelingen die bij mij pasten.”
Vertrouwen vanaf het begin
In 2014 kreeg Henk na een onderzoek bij het Diakonessenhuis te horen dat hij uitgezaaide blaaskanker had. Hij werd doorverwezen voor een blaasverwijdering naar het St. Antonius, waar uroloog Ellen van der Linden hem opereerde. Daarna kwam Henk onder behandeling van oncoloog Jarmo Hunting.
Henk: “Jarmo en ik hadden meteen een klik. Hij legde rustig uit wat er aan de hand was en wat mijn opties waren.” Omdat blaaskanker niet de meest hoopvolle diagnose is, adviseerde de oncoloog om chemotherapie te nemen die het hele lichaam bereikt. Dat gaf een grotere overlevingskans maar ook meer bijwerkingen, zoals oorsuizen, gehoorverlies en zenuwblokkades. "Ik wilde nog oud worden, dus koos ik voor chemo. Jarmo stelde ook nog voor om een second opinion te doen bij het AVL voor deze beslissing. Dat heb ik gedaan: de artsen daar sloten zich aan bij het advies van het St. Antonius.”
Chemo en controles
Henk moest zo snel mogelijk beginnen met chemotherapie. Hij moest daarvoor een nacht in het ziekenhuis slapen. “Dat was in 2015, tegenwoordig zijn de behandelingen een stuk korter en mag je op de dag zelf weer naar huis.” Elke drie maanden kwam Henk terug voor een scan om te controleren of hij ‘schoon’ was.
Die regelmatige controles waren niet voor niets. In 2016 verscheen er een plekje op de scan. Het bleek borstkanker. “Alles werd gelijk in gang gezet. Omdat we er vroeg bij waren, werd het een kleine operatie.”
Nieuwe diagnoses
Helaas bleef het daar niet bij voor Henk. De jaren erop volgden nieuwe diagnoses. Dat was erg zwaar. Henk: “De onzekerheid is het lastigst. Continu afwachten breekt je op. Ik werd steeds stiller, sliep slecht. Je verliest het vertrouwen in je lijf.”
In 2021 werd een afwijking in Henks long ontdekt. “Ze wisten eerst niet zeker wat het was, na een operatie bleek het kwaadaardig.” Eind 2022 volgde opnieuw slecht nieuws: lymfeklierkanker. “Mijn arts tekende uit wat er aan de hand was. Hij was erg direct: als we niet meteen zouden behandelen, zou het dodelijk kunnen zijn. Ik werd behandeld met chemotherapie. Ik kon niet geloven dat ik ook dáár bovenop kwam. Jarmo benadrukte ook dat het heel bijzonder was dat ik steeds weer beter werd. Ik ben een wandelende verbazing.”
Samen beslissen
De zorg veranderde in de loop van de jaren, merkte Henk. “Vroeger kreeg ik brieven, nu gaat alles via de app. Ik zie mijn uitslagen vaak al dezelfde dag. Daardoor kan ik me goed voorbereiden op het gesprek en vragen alvast op een rijtje zetten.” Ook ontstond er steeds meer ruimte om met de arts te sparren over zijn behandeling. “Dat geeft mij het gevoel dat ik meer regie heb en het zorgt voor rust.” Dat Henk zelf verpleegkundige is geweest en dus al enige voorkennis had, hielp hem daarbij.
Ex-patiënt
Begin 2026 had Henk zijn laatste controle. “Ik ben inmiddels drie jaar kankervrij. Dan stoppen de controles. Dat is spannend, maar ook goed. Rond deze tijd kreeg ik de afgelopen jaren altijd een controlescan. Dat is, na tientallen scans, dus voor het eerst niet meer zo. Het blijft toch heel bijzonder, dat ik geen kankerpatiënt meer ben.”