Marije over haar opname met hulphond Hoax: "Zonder Hoax was de operatie niet mogelijk geweest."
Voor Marije Versendaal (42) uit Nieuwegein betekende een opname in het St. Antonius Ziekenhuis meer dan alleen een behandeling voor een niersteen. Vanwege onder andere het Ehlers-Danlos syndroom, autisme en PTSS is haar hulphond Hoax onmisbaar. Hij helpt haar niet alleen bij dagelijkse handelingen, maar vooral bij het herkennen van paniek- en angstaanvallen. "Hoax betekent mijn zelfstandigheid en mijn vrijheid, zonder hem durf ik de deur niet uit.”
Een spannende opname
Toen Marije hoorde dat zij voor een niersteen opgenomen moest worden, was haar eerste vraag of Hoax wel mee kon. Die vraag stelde ze niet voor niets. Ze maakt namelijk regelmatig mee dat haar hulphond niet welkom is. "Officieel mogen we niet geweigerd worden, maar dat gebeurt toch regelmatig. Bijvoorbeeld in restaurants of winkels. Daardoor levert een bezoek aan een onbekende plek altijd extra spanning op."
Toen ook duidelijk werd dat ze mogelijk een nacht moest blijven, raakte ze in paniek. “Een nacht slapen op een zaal met vreemde mensen is voor mij een recept voor traumatische herbelevingen en nachtmerries. Hoax is er niet voor de gezelligheid: hij helpt me juist om uit herbelevingen te komen en maakt me wakker wanneer ik nachtmerries heb.” Gelukkig begreep haar arts meteen hoe belangrijk Hoax voor Marije is. “Ze belde meteen de planning om te regelen dat ik een eenpersoonskamer zou krijgen zodat Hoax mee kon. Dat deed ze uit zichzelf."
Hoax maakt het verschil
Volgens Marije werd er vanaf het begin actief meegedacht over wat er nodig was om de opname goed te laten verlopen. “Hoax was hartstikke welkom. Maar er werd ook eerlijk verteld dat dit niet iets was wat ze dagelijks doen en dat ze soms even moesten uitzoeken wat mogelijk was. Het was heel prettig dat hier zo open over gecommuniceerd werd.”
Haar vader mocht zelfs aanwezig zijn om Hoax te begeleiden toen Marije naar de operatiekamer ging. "Dat was echt heel erg fijn. Hoax is bij me gebleven tot ik naar de OK ging en daarna ben ik weer opgehaald door mijn vader en Hoax.”
Hoax maakt voor Marije een groot verschil. Hij merkt vaak eerder dan zijzelf dat haar stressniveau stijgt en helpt haar om paniek te voorkomen. Door haar verleden vindt Marije het moeilijk om mensen te vertrouwen. "Wie ik wel vertrouw, is Hoax. Hij is niet veroordelend en weet precies wat hij moet doen als ik spanning ervaar. Alleen al het feit dat hij er is, maakt de kans op paniek een stuk kleiner. Zonder Hoax was de operatie voor mij niet mogelijk geweest."
Samen kijken naar wat wél kan
De operatie is goed gegaan en de niersteen is verwijderd. Maar wat haar uiteindelijk het meest is bijgebleven, is het gevoel dat er echt naar haar werd geluisterd. "Er werd gewoon heel erg meegedacht. Dat staat in zo'n contrast met situaties waarin je moet vechten voor je recht om ergens naar binnen te mogen. Dat hoefde hier helemaal niet."
Voor andere zorgorganisaties heeft zij dan ook een duidelijke boodschap: "Ga vooral in gesprek. Een hulphond is net zo legitiem als een rolstoel. Sta open voor iemands verhaal en kijk samen naar wat wél mogelijk is."