Met wie krijgt u te maken in het ziekenhuis?

Het jasje van... Lisanne Vermeulen

lisanne vermeulen

Als fysiotherapeut op de geriatrische trauma-afdeling helpt Lisanne Vermeulen ouderen die gevallen zijn weer op de been. Ook helpt ze patiënten na een beenamputatie weer opnieuw leren lopen met hun prothese. “Heel mooi werk”, vindt Lisanne. “Het geeft mij veel voldoening om mensen te helpen om zo hun zelfstandigheid weer terug te krijgen.”

Welk jasje draag je?
“Ik draag het paramedische jasje met paarse mouwtjes en een paars kraagje. Ik werk als fysiotherapeute op de geriatrische trauma-afdeling in Utrecht, waar ik ouderen behandel. Daarnaast zie ik op de polikliniek patiënten die een beenamputatie hebben ondergaan en help hen met revalideren en wennen aan hun nieuwe prothese. Daarnaast behandel ik af en toe gescheurde achillespezen op de polikliniek.

Hoelang draag je het jasje al?
“Ik draag mijn jasje al ruim 10 jaar. Ik heb mijn stage hier in het ziekenhuis gelopen en ben toen blijven hangen. Sinds januari werk in het ziekenhuis in Utrecht; daarvoor werkte ik in Nieuwegein.”

Wat zijn je belangrijkste taken in het ziekenhuis?
“Mijn belangrijkste taak binnen het ziekenhuis is om ouderen die gevallen zijn zo goed en zo snel mogelijk weer op de been te helpen en hen zo weer een stukje zelfstandigheid terug te geven."

Wat vind je het leukste aan je werk?
“Het leukste aan mijn werk vind ik dat ik mensen kan helpen om weer zelfstandig te worden. Omdat ik dit zo leuk vind, ben ik in maart mijn eigen bedrijfje gestart. Met ‘BeweegCoach+ Lisanne‘ richt ik mij op ouderen die zo lang mogelijk zelfredzaam en onafhankelijk willen blijven. Ik kom bij patiënten aan huis en breng onder meer het valrisico in kaart en geef advies over het gebruik van hulpmiddelen en het opstellen van beweegprogramma’s.”

Mooiste momenten?
“De mooiste momenten van mijn werk zijn die wanneer je voldoening haalt uit wat je doet, blije patiënten die echt de meerwaarde zien. Patiënten die na een amputatie weer kunnen lopen met een prothese. Mensen die na een val zich niet kunnen voorstellen dat ze nog thuis komen en uiteindelijk toch weer heel goed herstellen. Dat is zo mooi om te zien.”